Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd

LEES HIER DE MOOISTE VERHALEN VAN DE VERHALENWEDSTRIJD

Hier een selectie van de inzendingen van de verhalenwedstrijd: 

Tibba Boote Shah

Pakistan kent vijf grote rivieren. Via zijtakken van deze rivieren glijden stromingen water de vruchtbare grond van de provincie Punjab (letterlijk vertaald: vijf rivieren) verder inwaarts. Het is langs één van deze stromingen in de Punjab waar het gehucht Tibba Boote Shah is gevestigd. Naar Pakistaanse begrippen is de term gehucht nog zeer vrijgevig te noemen; er wonen niet meer dan vijfhonderd mensen. Nadeem, 46 jaar, is één van de bewoners. Samen met zijn vrouw en drie kinderen -zijn oudste dochter is inmiddels getrouwd en woont met haar gezin elders in het dorp- leeft hij een bescheiden en niet te benijden bestaan. In 2015 is hij overgehaald om alles achter te laten en een mogelijke toekomst in Abu Dhabi op te bouwen. Het enige wat hij hiervoor hoefde te doen was een fulltime contract van 3 jaar uit te zitten als bouwvakker in de Emiraten om hierna zijn gezin te mogen overbrengen en volwaardig staatsburger te worden met alle voordelen van dien. De werkelijkheid bleek een absolute desillusie.Oikocredit verhalenwedstrijd Ayaz Shah

Met veel pijn en nog meer moeite is Nadeem in 2020 teruggekeerd in Pakistan. Boven zijn hoofd hangt inmiddels een voor hem haast onbetaalbare schuld. Hij is gedwongen weer van nul te beginnen. Van oorsprong een metselaar en met vaardigheden nader verfijnd tijdens zijn verder mensonterende verblijf in het buitenland besluit hij samen met zijn oudste zoon deur aan deur te gaan op zoek naar werk. Van kleine klussen als het repareren van kapotte muren tot het verven van complete binnenplaatsen, niets is hem te veel. Al snel bouwt Nadeem een lokale reputatie als betrouwbare klusjesman op en zoeken de bewoners van Tibba Boote Shah en zelfs omliggende dorpen hem op met reparatieverzoeken. 

Nadeem wil uitbreiden en microkrediet is hier uitstekend geschikt voor. Met een kleine lening koopt hij een tweedehands minitruck, in Pakistan noemen ze het een “lorry”. Hiermee is hij in staat om sneller bouwmaterialen van en naar zijn cliënten te vervoeren en zodoende klussen sneller af te ronden. Ook kan hier hij met deze lorry tussen klussen in goederen en mensen van A naar B vervoeren om hiermee kleine bijverdiensten te maken. Alle beetjes helpen immers! Binnen twee maanden heeft Nadeem genoeg verdiend om de microkrediet lening in zijn geheel terug te betalen. Inmiddels heeft hij naast een lorry ook een scooter voor zijn zoon weten te bekostigen die hem hiermee volledige onafhankelijkheid van zijn vader geeft. De toekomst ziet er rooskleurig uit.

Ingezonden door Ayaz

WAT JE ZAAIT, ZUL JE OOGSTEN

Het is januari 2023, dé tijd van het jaar waarin het merendeel van de samenleving zich vol goede moed stort op (het bedenken van) clichématige goede voornemens: meer sporten, gezonder eten, stoppen met roken en liever zijn voor de kinderen. Dit is echter niet het enige waarbij men stilstaat tijdens deze tijd van het jaar. Januari wordt door velen beschouwd een grauwe, deprimerende maand. De gezellige en harmonieuze sfeer die zich op wonderbaarlijke wijze manifesteert in de laatste dagen van december – familieruzies die zijn veroorzaakt door een overvloed aan alcohol tijdens het kerstdiner daargelaten – zijn voorbij. En daarmee ontstaat een tijd van klagen. Waar de meesten zich bekommeren om uitvallende treinen en leuzen als ‘het is toch wel erg koud, hè’ je om de oren vliegen, lijken we te vergeten dat er tegelijkertijd genoeg plekken op deze wereld zijn waar men niet kan worden voorzien in primaire
levensbehoeften, zoals schoon water, (genoeg) eten en een dak boven het hoofd.

Om te illustreren dat januari ook in het teken kan staan van een nieuwe start, vertel ik je over een bijzondere ontmoeting tijdens een van mijn verre reizen. Waan je in een klein bergdorpje aan de rand van Lima, in Zuid-Amerika. Hier werkte Amdis jaren lang, dag in dag uit keihard om een eigen bedrijfje op te zetten, zonder enig succes. Geen van haar vier kinderen kon naar school; de hartverscheurende realiteit voor een moeder die haar kinderen het liefst alle mogelijkheden biedt die haar, opgegroeid in armoede en zonder handvatten voor een kansrijke toekomst, nooit zijn geboden. Hoewel Amdis haar achterstand had kunnen beschouwen als een reden om deze uitzichtloze realiteit simpelweg te accepteren, motiveerde het haar juist. Ze moest hieraan zien te ontsnappen.

Een verre achterneef van Amdis – althans, zo gaat het gerucht – heeft ooit een kleine lening ontvangen om zijn boerenbedrijfje op te bouwen. Hierop besloot ook Amdis alles op alles te zetten om met haar kinderen een betere toekomst tegemoet te gaan. Hoewel ze nooit een schoolgebouw van binnen heeft gezien, schuilt er weldegelijk een grote ondernemersgeest in haar én is zij een vrouw met vele talenten. Een van deze talenten is naaien, maar met de hand kleding naaien voor vier kleine kinderen is een tijdrovende bezigheid. Nu dacht Amdis niet louter aan haar eigen gezin. Een groot deel van haar dorp verkeerde in dezelfde situatie; er was nauwelijks genoeg geld voor eten, laat staan voor kleding. De kinderen in het dorp liepen rond in te kleine, besmeurde en slobberende kleding – een triest aangezicht. Amdis zag twee grote problemen, en één oplossing. Net als haar verre achterneef besloot zij microkrediet aan te vragen, zodat zij een simpele naaimachine kon kopen. Met deze naaimachine kon zij kleding voor haar gezin naaien, maar toch had zij het gevoel een grotere bijdrage te kunnen leveren.

De plek waar ik Amdis ontmoette was het resultaat van haar harde werken. Ik zie haar nog staan; vrolijk lachend in een aandoenlijk kringloopwinkeltje aan de rand van het dorp. Toen ik haar in gebrekkig Spaans vroeg waar ik mij precies bevond, vertelde ze me dit verhaal. Het begon met een simpele naaimachine, waarmee zij kleding naaide voor haar gezin. De verhalen over haar naaikunsten en prachtige creaties verspreidden zich als een lopend vuurtje onder de dorpelingen en al gauw besloot ze een kringloopwinkeltje op te zetten waar iedereen die kleding nodig heeft, welkom is. Met haar winkel trekt zij inmiddels veel bekijks, waardoor menig toerist de duurzame uitwerking van haar inspirerende verhaal heeft mogen aanschouwen. Met behulp van microkrediet kon Amdis gericht aan haar toekomst werken, daar zij de kans heeft gekregen om haar bedrijf naar eigen inzicht op te zetten én verder te ontwikkelen. Inmiddels gaan al haar kinderen naar school en levert zij simultaan een waardevolle bijdrage aan het welzijn van haar dorp.

De titel van dit verhaal is tegelijkertijd ook een wijze les: wat je zaait, zul je oogsten. Begin 2023 eens op een andere voet en focus – in de trant van goede voornemens – daarbij niet alleen op je eigen gewin. Uiteindelijk zul je moeten samenwerken en mensen een kans moeten geven. Want daar heb niet alleen jij iets aan, ook de personen die het bovenal nodig hebben, kunnen hiervan profiteren. Jouw bijdrage is een stap dichter bij een menswaardig bestaan voor iedereen. Een wereldwijde, eerlijke en duurzame samenleving. Dat is in wezen dubbel oogsten, toch?

Ingezonden door Zaya, student 

WAT WIJ NOG MEER BIEDEN

Op onze website is veel informatie te vinden over microkrediet. Daarnaast kun je gebruik maken van ons: